مرتكبين به معاصى كبيره است ، در حالى كه خدا مىفرمايد : وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى ؛ و كسى كه گناه كبيره انجام دهد مرضى و پسنديده نيست ؟ ! حضرت فرمودند : هيچ مؤمنى نيست كه گناهى را مرتكب شود مگر آنكه بَدش بيايد و پشيمان شود ؛ و رسول خدا فرموده است : كَفَى بِالنَّدَمِ التَّوْبَة . « همان ندامت ، تنها براى تحقّق توبه كافى است . » و نيز فرموده است : مَنْ سَرَّتْهُ حَسَنَةٌ وَ سَاءَتْهُ سَيِّئَةٌ فَهُوَ مُؤْمِنٌ . « كسى كه از حسنه اى كه انجام دهد خوشحال شود ، و از سيّئه و بدى كه انجام دهد متأثّر و غمگين شود او مؤمن است . » پس بنابراين كسى كه بر ارتكاب گناهى كه انجام داده است ، اگر پشيمان نگردد ، او مؤمن نيست و شفاعت بر او لازم نمىشود ؛ و او ظالم است ، و خداوند تعالى مىفرمايد : ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لا شَفِيعٍ يُطاعُ « 1 » . « براى ظالمان هيچ يار مهربانى و هيچ شفيع واجب الإطاعه اى نيست . » از حضرت پرسيدند : يا بن رسول الله ! چگونه كسى كه بر گناهى كه انجام داده است ، اگر پشيمان نشود مؤمن نيست ؟ ! حضرت فرمود : هيچ كس نيست كه معصيت كبيره اى از معاصى را انجام دهد و بداند كه مورد عقوبت و عذاب واقع مىشود ، مگر

--> ( 1 ) ذيل آيه 18 ، از سورهء 40 : غافر